از میراث جهانی تا میراث ناملموس؛ چگونه رمضان سرمایه اجتماعی یزد را تقویت میکند؟
رمضان در یزد، تنها یک رویداد عبادی در چرخه سال نیست؛ مقطعی است که در آن، لایههای پنهان هویت شهری بیش از همیشه آشکار میشود. شهری که با عنوان نخستین شهر خشتی جهان در فهرست میراث جهانی شناخته میشود، در این ماه جلوهای از میراث ناملموس خود را به نمایش میگذارد؛ میراثی که در آیینها، رسوم و رفتارهای جمعی مردم جاری است.
ملیحه فخاری، فعال رسانه در یادداشتی نوشت: یزد در ماه میهمانی خدا، تنها شهری تاریخی با بادگیر و خانههای خشتی نیست؛ بلکه شهری است که در رمضان، زندگی و آیینهایش معنا پیدا میکند. در شبهای این ماه، مساجد تاریخی و حسینیههای محلهای از کارکرد صرفاً معماری فراتر میروند و به کانونهای زنده تعامل اجتماعی تبدیل میشوند. این پیوند میان کالبد تاریخی و آیینهای دینی، یکی از شاخصههای متمایز یزد در رمضان است.
میراث ناملموس رمضان در یزد
رمضان در یزد با آیینهایی همراه است که ریشه در تاریخ اجتماعی این شهر دارد و بخشی از حافظه جمعی مردم را شکل میدهد.
کیسهدوزی: آیینی که در روزهای پایانی شعبان یا ابتدای رمضان انجام میشود. خانوادهها با دوخت کیسههای کوچک پارچهای، نیتهای معنوی خود را گره میزنند و آن را بهعنوان نمادی از برکت و گشایش نگه میدارند.
پیراهن مراد: زنان با نیتی خاص، پارچهای را به نیت برآورده شدن حاجت میدوزند یا میان افراد تقسیم میکنند. این آیین، علاوه بر جنبه اعتقادی، کارکرد اجتماعی و شبکهای از امید مشترک را شکل میدهد.
آیین «دوستدوست»: کودکان و نوجوانان در شبهای خاص رمضان با خواندن اشعار آیینی، در خانهها را میزنند و هدیه دریافت میکنند؛ تمرینی برای مشارکت و پیوند محلهای.
حنابندان شب بیستوهفتم رمضان: مراسم نمادینی که یادآور شادی معنوی در دل ماه عبادت است و تلفیقی از سنتهای ایرانی و باورهای دینی را نشان میدهد.
این آیینها ثابت میکنند که رمضان در یزد، صرفاً مناسکی فردی نیست؛ بلکه بستری برای استمرار سنتهای اجتماعی و تقویت پیوندهای محلهای است.
سرمایه اجتماعی و همبستگی محلهمحور
رمضان در یزد نمونهای از «بازتولید سرمایه اجتماعی» است. سفرههای افطاری ساده، کمکهای بینام خیرین، و گردهماییهای شبانه در مساجد تاریخی، شبکهای از اعتماد و همبستگی را تقویت میکند. در این ماه، مسئولیت اجتماعی نه در قالب شعار، بلکه در عمل روزمره شهروندان دیده میشود.
روزهداری در اقلیم گرم و خشک یزد، معنایی دوچندان دارد. این تجربه مشترک، حس همسرنوشتی را افزایش میدهد و فاصلههای اجتماعی را کاهش میدهد. همین همسرنوشتی، بنیان انسجام شهری را تقویت میکند.
ظرفیت گردشگری معنوی
یزد که بهعنوان مقصد گردشگری تاریخی شناخته میشود، در رمضان ظرفیت دیگری را عرضه میکند: گردشگری معنوی. حضور در مساجد کهن در شبهای قدر، مشاهده آیینهای بومی رمضان و تجربه فضای معنوی محلههای تاریخی، برای گردشگران تجربهای متفاوت از بازدید صرف معماری است.
با توجه به گستردگی مساجد تاریخی و محلهای در یزد، بخش زیادی از این مراکز در ماه رمضان به برگزاری آیینهای شبانه و برنامههای مذهبی میپردازند.
در این ایام، شهر تاریخی یزد به موزهای زنده تبدیل میشود؛ جایی که تاریخ در رفتار و آیین مردم جریان دارد. این پیوند میان میراث ملموس و ناملموس، میتواند در چارچوب توسعه پایدار گردشگری مورد توجه قرار گیرد.
یزد؛ شهری که در رمضان خود را بازخوانی میکند
رمضان در یزد، فرصتی برای مرور هویت شهری است؛ هویتی که در آن دین، فرهنگ، معماری و زندگی اجتماعی درهم تنیدهاند. استمرار آیینهایی چون کیسهدوزی، پیراهن مراد، دوستدوست و حنابندان، نشاندهنده پویایی فرهنگی شهری است که توانسته سنت را در دل زندگی معاصر حفظ کند.
در ماه میهمانی خدا، یزد تنها روزه نمیگیرد؛
سرمایه اجتماعیاش را تقویت میکند،
میراث ناملموسش را زنده نگه میدارد
و معنویت را در بستر زندگی روزمره جاری میسازد.
شاید همین پیوند میان میراث جهانی، آیینهای بومی و همبستگی اجتماعی است که یزد را در رمضان به الگویی قابل تأمل در میان شهرهای تاریخی کشور بدل کرده است.
انتهای پیام/
