نوروز، جشن بی‌بدیل ایرانی، در طول هزاران سال با وجود دگرگونی‌های سیاسی، مذهبی و اجتماعی پابرجا مانده است؛ جشنی که هم در سفره‌های ساده مردم کویر معنا یافته و هم در تالارهای پرشکوه پادشاهان. مرور روایت‌های تاریخی و مردم‌نگارانه، از شاردن و پولاک تا مستوفی و طالبوف، نشان می‌دهد که این جشن ریشه در نظام زیست‌جهانی ایرانیان دارد، نه در تشریفات موقت حکومت‌ها. این یادداشت پژوهشی با رویکردی تاریخی و تحلیلی، از زندگی روزمره تا آیین‌های مذهبی و حکومتی، ژرفای تمدنی نوروز را می‌کاود.

عضو شورای اسلامی شهر یزد با محکوم کردن شدید حملات اخیر به اماکن میراث جهانی ایران، تاکید کرد: دشمنان این مرز و بوم با تمدن غنی و هویت ایرانی-اسلامی ما مشکل دارند.

‌در تقویمِ پرفراز و نشیبِ این سرزمین،ماه رمضان در سال ۱۴۰۴ نه تنها ماهِ نیایش، که فصلِ بازخوانیِ رسالتِ ما در صیانت از «هویت» گردید. در حالی که طنینِ آغاز ناخوشایندِ جنگ تحمیلی ، آرامشِ آسمان را خراش می‌دهد، اهتزازِ نشانِ «سپر آبی» بر تارکِ بناهایِ کهنِ ایران، فراتر از یک اقدامِ حفاظتی، فراخوانی نجیبانه و مقتدرانه‌یِ تمدنی است که اهمیتِ «ثروت‌هایِ فرهنگی» را در کنارِ «امنیتِ ملی» یادآوری می‌کند. اصابتِ لرزه بر پیکره‌یِ میراثِ ملی، از تالارهایِ آینه‌یِ «کاخ گلستان» تا ستون‌هایِ استوارِ «چهل‌ستون» و از کنگره‌هایِ «قلعه فلک‌الافلاک» تا عمارت‌هایِ تاریخیِ کردستان و اصفهان، تنها ویرانیِ یک سازه نیست؛ بلکه گسستنِ رشته‌هایِ نامرئیِ حافظه‌یِ جمعیِ ملتی است که هزاران سال، صلح و هنر را در جانِ جهان دمیده است.