رمضان در یزد، تنها یک رویداد عبادی در چرخه سال نیست؛ مقطعی است که در آن، لایه‌های پنهان هویت شهری بیش از همیشه آشکار می‌شود. شهری که با عنوان نخستین شهر خشتی جهان در فهرست میراث جهانی شناخته می‌شود، در این ماه جلوه‌ای از میراث ناملموس خود را به نمایش می‌گذارد؛ میراثی که در آیین‌ها، رسوم و رفتارهای جمعی مردم جاری است.

در حالی که نقشه جغرافیایی ایران در سیطره سرمای بهمن‌ماه، جامه‌ای سپید به تن کرده، قلب تپنده کویر مرکزی ایران، حکایت دیگری دارد. یزد، نخستین شهر خشت خام جهان، در این روزها نه یک مقصد، که یک «پناهگاه» است؛ جایی که معماری نبوغ‌آمیز نیاکان ما، زمستان را به زانو درآورده و گرمای خورشید را در میان دیوارهای کاهگلی به ارث گذاشته است. اما چه رازی در بافت جهانی یزد نهفته که آن را به مطلوب‌ترین روایت گردشگری در قلب سرما بدل می‌کند؟

در جنوب‌شرقی یزد، جایی که کویر آرام می‌نشیند و خورشید هر روز روی دیوارهای خشتی طلوع می‌کند، روستایی نفس می‌کشد که تاریخ را در خود زنده نگه داشته است؛ فهرج.