‌در تقویمِ پرفراز و نشیبِ این سرزمین،ماه رمضان در سال ۱۴۰۴ نه تنها ماهِ نیایش، که فصلِ بازخوانیِ رسالتِ ما در صیانت از «هویت» گردید. در حالی که طنینِ آغاز ناخوشایندِ جنگ تحمیلی ، آرامشِ آسمان را خراش می‌دهد، اهتزازِ نشانِ «سپر آبی» بر تارکِ بناهایِ کهنِ ایران، فراتر از یک اقدامِ حفاظتی، فراخوانی نجیبانه و مقتدرانه‌یِ تمدنی است که اهمیتِ «ثروت‌هایِ فرهنگی» را در کنارِ «امنیتِ ملی» یادآوری می‌کند. اصابتِ لرزه بر پیکره‌یِ میراثِ ملی، از تالارهایِ آینه‌یِ «کاخ گلستان» تا ستون‌هایِ استوارِ «چهل‌ستون» و از کنگره‌هایِ «قلعه فلک‌الافلاک» تا عمارت‌هایِ تاریخیِ کردستان و اصفهان، تنها ویرانیِ یک سازه نیست؛ بلکه گسستنِ رشته‌هایِ نامرئیِ حافظه‌یِ جمعیِ ملتی است که هزاران سال، صلح و هنر را در جانِ جهان دمیده است.

رمضان در یزد، تنها یک رویداد عبادی در چرخه سال نیست؛ مقطعی است که در آن، لایه‌های پنهان هویت شهری بیش از همیشه آشکار می‌شود. شهری که با عنوان نخستین شهر خشتی جهان در فهرست میراث جهانی شناخته می‌شود، در این ماه جلوه‌ای از میراث ناملموس خود را به نمایش می‌گذارد؛ میراثی که در آیین‌ها، رسوم و رفتارهای جمعی مردم جاری است.