ملیحه فخاری فعال رسانه در یادداشتی نوشت: در جهان امروز، شهرها هر روز گسترده‌تر می‌شوند، اما کمتر شهری عمیق‌تر می‌شود. بسیاری از شهرها گذشته خود را پشت چهره تازه و شتاب زندگی مدرن پنهان کرده‌اند، اما یزد گذشته را به دوش نمی‌کشد؛ بلکه با آن زندگی می‌کند. شاید راز جهانی شدن یزد نیز در همین حقیقت نهفته باشد.
جهان، شهری را برگزید که تاریخ در آن به خاطره‌ای خاموش تبدیل نشده است. در یزد، زمان هنوز در کوچه‌های خشتی قدم می‌زند، از سایه بادگیرها عبور می‌کند، در حیاط خانه‌های تاریخی آرام می‌گیرد و با زندگی مردم معنا پیدا می‌کند. این شهر، موزه‌ای از گذشته نیست؛ روایتی زنده از تداوم فرهنگ و زندگی است.
ثبت جهانی یزد، ارزش‌گذاری بر خشت و گل نبود؛ احترام به اندیشه‌ای بود که زیبایی را در سادگی جست‌وجو کرد، آسایش را از دل طبیعت آفرید و هویت را نه در جلوه‌های ظاهری، بلکه در استمرار زندگی معنا بخشید. کمتر شهری در جهان توانسته است چنین پیوندی میان معماری، فرهنگ، اقلیم و زندگی روزمره برقرار کند.
یزد به ما یادآوری می‌کند که میراث فرهنگی، تنها آن چیزی نیست که از گذشتگان به یادگار مانده است؛ میراث، امانتی است که هر نسل با مراقبت به نسل بعد می‌سپارد. ارزش یک شهر تاریخی تنها به قدمت آن نیست؛ بلکه به توانایی آن در حفظ روح زندگی وابسته است. یزد، این روح را قرن‌ها حفظ کرده و همچنان زنده نگه داشته است.
ثبت جهانی این شهر، در حقیقت ثبت اعتماد به فرهنگی بود که دوام را بر شتاب، اصالت را بر تقلید و ماندگاری را بر زودگذری ترجیح داده است. از همین رو، یزد تنها یک شهر ثبت‌شده در فهرست میراث جهانی نیست؛ بلکه بخشی از حافظه فرهنگی جهان است؛ حافظه‌ای که هرچه بیشتر از آن پاسداری شود، آینده نیز بیشتر از آن بهره خواهد برد.
سالروز ثبت جهانی یزد، فرصتی برای مرور یک افتخار تاریخی و اندیشیدن به مسئولیتی بزرگ است. اگر بتوانیم همان‌گونه که گذشتگان این شهر را با عشق و خرد برای ما به یادگار گذاشتند، آن را با همان اصالت به آیندگان بسپاریم، ثبت جهانی یزد تنها یک رویداد تاریخی نخواهد بود؛ بلکه روایتی ماندگار از احترام انسان به فرهنگ، طبیعت و هویت خواهد ماند.
شاید بزرگ‌ترین ویژگی یزد این باشد که برای ماندگار شدن تلاش نکرد؛ تنها اصالت خود را حفظ کرد و جهان این اصالت را به رسمیت شناخت. همین است راز شهری که زمان در آن نمی‌گذرد؛ بلکه زندگی می‌کند.
انتهای پیام/
