‌در تقویمِ پرفراز و نشیبِ این سرزمین،ماه رمضان در سال ۱۴۰۴ نه تنها ماهِ نیایش، که فصلِ بازخوانیِ رسالتِ ما در صیانت از «هویت» گردید. در حالی که طنینِ آغاز ناخوشایندِ جنگ تحمیلی ، آرامشِ آسمان را خراش می‌دهد، اهتزازِ نشانِ «سپر آبی» بر تارکِ بناهایِ کهنِ ایران، فراتر از یک اقدامِ حفاظتی، فراخوانی نجیبانه و مقتدرانه‌یِ تمدنی است که اهمیتِ «ثروت‌هایِ فرهنگی» را در کنارِ «امنیتِ ملی» یادآوری می‌کند. اصابتِ لرزه بر پیکره‌یِ میراثِ ملی، از تالارهایِ آینه‌یِ «کاخ گلستان» تا ستون‌هایِ استوارِ «چهل‌ستون» و از کنگره‌هایِ «قلعه فلک‌الافلاک» تا عمارت‌هایِ تاریخیِ کردستان و اصفهان، تنها ویرانیِ یک سازه نیست؛ بلکه گسستنِ رشته‌هایِ نامرئیِ حافظه‌یِ جمعیِ ملتی است که هزاران سال، صلح و هنر را در جانِ جهان دمیده است.

آینه‌کاری در معماری سنتی یزد نه صرفاً یک تزئین، بلکه یک استراتژی هوشمندانه اقلیمی و یک بیانگر عمیق فلسفی-عرفانی است که توانسته است محدودیت‌های زیست‌بوم کویری را به نقاط قوت زیبایی‌شناختی تبدیل کند.