سیدمحمد رستگاری، مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان یزد در یادداشتی نوشت: وقتی از کوچه‌های کاهگلی عبور می‌کنیم و به تالارهای آیینه‌کاری در بناهای شاخصی چون «خانه لاری‌ها» یا دیگر خانه‌های تاریخی یزد قدم می‌گذاریم، تلالوی این هنر خود را نشان می‌دهد. این گذار از سادگی خشت در نما به درخشش آیینه در تالار، بیانگر احترام به حریم داخلی و آرامش ساکنان است. در معماری درون‌گرای یزد، آیینه نقش کلیدی در تعدیل فضا ایفا می‌کند. در اتاق‌هایی که به دلیل ضرورت‌های اقلیمی، دسترسی به نور مستقیم خورشید در آن‌ها محدود بود، معمار یزدی با بهره‌گیری از ظرافت آیینه‌کاری، فضا را گشوده‌تر و زنده‌تر جلوه می‌داد. او با بازتاب‌های مکرر، نوری را که از لای پنجره‌های ارسی یا نورگیرهای سقفی وارد می‌شد، در تمام فضا تکثیر می‌کرد. این همان سادگیِ هوشمندانه‌ای بود؛ هنری که اجازه می‌داد حتی در فضاهای بسته، حس حضور در مکانی وسیع و روشن به انسان القا شود.

مدیر پایگاه شهر میراث جهانی یزد گفت: بعد از 15 سال، بنای فاخر مدرسه رکنیه (بقعه سید رکن‌الدین) از بند داربست‌های فلزی آزاد شد.

تاریخ نوشیدنی‌ها تنها روایت تغییر ذائقه نیست؛ بخشی از حافظه فرهنگی و سبک زندگی جامعه است. در میان همه نوشیدنی‌هایی که به‌مرور وارد ایران و سپس مناطق مختلف آن شدند، قهوه یزدی جایگاهی یگانه دارد.