نوروز، جشن بی‌بدیل ایرانی، در طول هزاران سال با وجود دگرگونی‌های سیاسی، مذهبی و اجتماعی پابرجا مانده است؛ جشنی که هم در سفره‌های ساده مردم کویر معنا یافته و هم در تالارهای پرشکوه پادشاهان. مرور روایت‌های تاریخی و مردم‌نگارانه، از شاردن و پولاک تا مستوفی و طالبوف، نشان می‌دهد که این جشن ریشه در نظام زیست‌جهانی ایرانیان دارد، نه در تشریفات موقت حکومت‌ها. این یادداشت پژوهشی با رویکردی تاریخی و تحلیلی، از زندگی روزمره تا آیین‌های مذهبی و حکومتی، ژرفای تمدنی نوروز را می‌کاود.

راهنمایان گردشگری، مفسران هوشمند و دیپلمات‌های فرهنگی ایران‌اند که نقشی کلیدی در گذار به گردشگری تجربه‌محور ایفا می‌کنند. روز جهانی راهنمایان فرصتی برای تبیین جایگاه راهبردی این صنف در صیانت از تصویر ملی و تعمیق پیوند میان گردشگران و اصالت‌های تاریخی و تمدنی کشور است.

در حالی که نقشه جغرافیایی ایران در سیطره سرمای بهمن‌ماه، جامه‌ای سپید به تن کرده، قلب تپنده کویر مرکزی ایران، حکایت دیگری دارد. یزد، نخستین شهر خشت خام جهان، در این روزها نه یک مقصد، که یک «پناهگاه» است؛ جایی که معماری نبوغ‌آمیز نیاکان ما، زمستان را به زانو درآورده و گرمای خورشید را در میان دیوارهای کاهگلی به ارث گذاشته است. اما چه رازی در بافت جهانی یزد نهفته که آن را به مطلوب‌ترین روایت گردشگری در قلب سرما بدل می‌کند؟